دارالاماره بدهند تا تحت نظر آنجا هزينه شود . « 1 » هنوز سال 1101 آغاز نشده بود كه ميان احمد بن غالب با بسيارى از اشراف اختلاف پيش آمد . آل زيد ، عصيان خويش را اعلام كرده ، به سمت ينبع رفتند و در آنجا از امارت محسن بن حسين بن زيد سخن گفتند . گروهى از آل عبداللَّه - عبادله - نيز شورش كرده به سمت قنفذه رفته ، آنجا را اشغال كردند و راه يمن را بستند . پس از آن آل حارث عصيان كردند و به دنبال آن كسان ديگرى به جز اشراف نيز شورش كرده ، در اطراف مبارك بن شنبر جمع شدند و به منطقهء حسينيه در چند كيلومترى مكه پناه بردند . بدين ترتيب آشوب و ناامنى و دشوارى همه جا را گرفت و هنوز ماه رجب نرسيده بود كه اخبارى به مكه رسيد كه شورشيان ينبع و طائف امارت محسن بن حسين بن زيد را پذيرفته‌اند و والى جدّه هم آن را در بازارهاى جدّه اعلام كرده است . اشراف نيز در زاهر « 2 » اجتماع كردند تا سپاه جده به آنان محلق شده و همراه ايشان به مكه هجوم ببرند . در اين وقت شريف احمد دستور داد توپ‌ها را در شبيكه و مسفله و مَعْلات مستقر كنند . سپس شمارى از عموزادگان را با جمعى از سپاه يمنى و شمارى از اشراف به جرول فرستاد تا در بيت الزاهر با دشمنانش ملاقات كنند . نيز جنگجويانى را براى دفاع در سمت مسفله و معلات مستقر كرد و خود در خانه ماند تا نتيجه معلوم شود . در اين سوى برخى از اشراف به نمايندگى از شريف محسن نزد قاضى مكه آمده و پس از روبرو شدن با او فرمانى را كه در آن شريف محسن به امارت نصب شده بود نشان داده از او خواستند تا آن را كه صورتى برگرفته از اصل بود ، امضا كند . قاضى شرع از اين كار خوددارى كرد و گفت : تا اصل فرمان را نبيند آن را امضا نخواهد كرد . اشراف بر وى شوريدند و او را كتك زدند . دو طرف ، در مسجد و كنار محكمه كه در باب الزياده بود درگير شدند و خانه‌هايى از اعيان و كارگزاران مورد حمله قرار گرفت . در ميان اين آشوب‌ها بود كه شريف محسن نامه‌اى براى شريف احمد نوشت و پس از آن بود كه امير احمد بن غالب پذيرفت از مكه بيرون برود . وى در 22 رجب سال 1101 بعد از آن كه يك سال و 29 روز حكومت كرد ، مكه را ترك گفت .

--> ( 1 ) . منائح الكرم ، خطى . ( 2 ) . وادى فخ كه به آن شهداء يا زاهر هم گفته مىشود .